Hallo allemaal,

het is weer eens de hoogste tijd voor een update, want de laatste was van begin januari. Het is dan ook vrij stillig de laatste tijd. We hebben enkele weken geleden nog contact gehad met Kind&Toekomst, en eigenlijk was het ook daar de laatste paar maanden stillig. In februari en maart zijn er geen voorstellen geweest. En ze konden er geen reden voor aangeven. Dus dat is best wel teleurstellend. Maar toch zijn ze nog steeds positief gestemd over de procedures. En ze verwachten dus wel een inhaalslag. Zou wel leuk zijn… Inmiddels hebben we begrepen dat er in april wel weer 3 voorstellen zijn gekomen. Tenminste dit heb ik gelezen op de site van een ander adoptie-echtpaar. Dus loopt het wel weer een beetje. Voor nu is het dus nog steeds afwachten. Overigens vliegen de maanden wel voorbij, en hopelijk komt er een lekkere zomer aan. Dat verzet de zinnen weer een beetje want we zitten al lang genoeg binnen.

Het gaat met ons voor de rest vrij goed, al worden de emoties soms flink heen en weer geslingerd. Overal om ons heen vliegen de babies om de oren, en gaan sommige kinderen van vrienden alweer naar de middelbare school. De tijd lijkt voor ons soms wel stil te staan. En we kunnen het idee dat het voor ons straks ook zover is maar nauwelijks bevatten. Af en toe moet ik mezelf in mijn armen knijpen, zo van : is dit echt waar? Worden we straks echt vader en moeder? Het lijkt onwerkelijk, maar het gaat wel gebeuren. Wanneer is de grote vraag, maar we denken wel bij alles wat we doen: misschien is het wel de laatste keer met z’n 2-en Pasen, Pinkster, Kerst en zo door. Het is gewoon heel erg spannend.  Misschien gaan we van de zomer nog wel een weekje cultuur snuiven in Bulgarije, dat lijkt ons wel erg leuk.

Voorlopig tot zover maar weer even..

Groetjes John en Cindy

Hallo lezers,

eindelijk weer eens een bericht van ons; web-log scheen te moeten verhuizen, maar ik denk dat het niet zo’n best verhuisbedrijf is geweest. Een verhuizing die een paar maanden duurt, dat is niet best haha… Maar goed, we zijn er weer! En gelijk maar voor iedereen nog de allerbeste wensen! Voor ons is er in nov/dec goed nieuws gekomen: de wachtlijst voor adopties uit Bulgarije is teruggelopen van 38 maanden naar 30 maanden! Dat is nog eens een opsteker, 8 maanden winst. We kregen thuis eerst al een brief die we binnen 3 dagen moesten ondertekenen en terugsturen. De vraag was of we nog steeds achter onze plannen stonden: adoptie van 2 (oudere) kinderen uit Bulgarije. Gelijk teruggestuurd natuurlijk. Maar we vonden het verdacht. We hebben meteen maar contact opgenomen met Kind&Toekomst, na het eerst op de website gelezen te hebben. Ze konden bevestigen dat ze het op dit moment in Bulgarije denken op de rit te hebben wat betreft adopties naar Nederland. De mensen die zich in 2009 hebben ingeschreven zullen waarschijnlijk dit jaar een voorstel krijgen. En de mensen van 2010 krijgen hun voorstel dan in 2013. Dat wil voor ons zeggen dat we ongeveer moeten rekenen op begin 2013. Dan staan we 30 maanden op de wachtlijst! Ze zeiden wel dat we niet heel hard moeten juichen, maar over zachtjes doe je dat natuurlijk toch. Dit jaar vliegt hopelijk net zo hard weer voorbij als vorig jaar, en als we dan met oud&nieuw op het nieuwe jaar staan te proosten, dan zal voor ons de spanning stijgen! Voor alle wachtende as ouders, we wachten mee en hopen ook voor jullie op een spoedig voorstel!

Het is inmiddels 9 januari en ik voeg toch nog maar even een kort berichtje toe. Vorige week dinsdag werden we in paniek opgebeld door mijn schoonmoeder; het ging duidelijk niet goed met John’s vader. Nog nooit zo snel zijn we heengereden, eerste hulp verleend (hij was er beroerd aan toe) Met spoed in de ambulance naar het MCA; waar na vele onderzoeken en tests is gebleken dat hij door uitdroging (na een buikgriep) een hartritmestoornis heeft gehad. Hij krijgt nu nog een bloedtransfusie, want ook dat moet doorgaan, en morgen mag hij hopelijk weer naar huis. Pff. Het laatste nieuws is dat hij ook nog een bloedprop bij zijn hart heeft gehad, waar hij waarschijnlijk over een paar weken aan geholpen wordt. Met nieuwe medicijnen erbij, en maar weer een dosis positivisme besteld, kan hij er hopelijk weer een heel tijdje tegenaan! Voor onze paps en fam wel een heel raar begin van het nieuwe jaar, maar goed, we (en vooral hij) gaan er weer tegenaan!

Groeten van John en Cindy

Beste blog-lezers!

Toch maar weer eens wat schrijven, ook al valt het niet mee om te bedenken waarover. Ik bedoel, onze vakantie was super, echt waar! We hebben een heerlijke week in Chiang Mai (Noord-Thailand) doorgebracht. Hier hebben we ons prima vermaakt, we hebben onder andere een olifantentraining gedaan (het wassen in de rivier was het leukst), en een prachtig mooie jungletrekking van 4 uur berg op, berg af. Mooie tempels bezocht, lekker uitgeweest, maar vooral uitgerust. Wij lijken van Thaise mensen wel rustig te worden. Heerlijk is dat, niets moet en alles mag. De 2e week zaten we op Koh Chang, een eiland ten zuidoosten van Bangkok, waar het ook onwijs goed toeven was. We waren er 5 jaar geleden ook al, en het beviel toen goed, dus waarom niet weer? En dat was een goeie beslissing! Heerlijk weer, lekker strand, lekker eten, en een mooie hotelkamer. Wat wil je nog meer? We hebben eigenlijk tijdens deze vakantie alle bloemen die we maar zagen buiten gezet! Want we waren ons er ook wel van bewust dat dit de laatste (verre) vakantie was. En die is weer goed bevallen! Helaas werden we allebei de laatste nacht ziek, met als gevolg een vreselijk lang durende terugreis. Pff, wat waren we blij weer voet op Nederlandse bodem te zetten! Maarja, als je ziekt bent is niks leuk, dus laat staan vliegen! Thuis gekomen, waardeer je ook alles weer!

Maar dan dringt ook de werkelijkheid weer tot je door. De wachtlijst, waar we sinds 13 augustus 2010 op staan, voor 2 schatten uit Bulgarije. Regelmatig zeggen we tegen elkaar; ze zijn waarschijnlijk al geboren; en dat is zo'n gek idee. Misschien zijn ze nu nog gewoon bij hun papa en mama, en gaat het nog redelijk. Toch zal er dan een moment zijn dat het niet meer gaat bij de ouders; en ze misschien in een tehuis of een pleeggezin opgenomen moeten worden. En dan….., gaan de autoriteiten in Bulgarije eens kijken in de vele dossiers van wachtende adoptiefouders, en zien ze misschien zomaar ons eens. Die John en Cindy uit Nederland, met hun mooie huissie, en blauwe auto. Dat is misschien wel wat. Als je erover nadenkt is het best gek. Er is waarschijnlijk van alles met de ouders gepraat en geprobeerd. Het moment waarop het gewoon echt niet meer gaat, en ze echt niet meer terug kunnen. Wat erg voor die mensen. En dat wij dan in beeld zullen komen, dat is nog een veel gekker idee. Dat moment komt een keer, en dan zullen wij een gat in de lucht springen, maar dan zullen de bio vader en moeder de kinderen (misschien) nooit meer zien. Ik kan er soms niet bij. Je hebt nu nl met 3 soorten mensen te maken: de kinderen, de afstandsouders, en de adoptieouders. Als je er bij na gaat denken dan is het best heel wat. Voor 3 soorten mensen zal het leven intens veranderen. De kinderen zijn het belangrijkste; zij zullen toch een kans krijgen om in een gezin op te groeien, en de warmte en liefde te krijgen die ieder kind zou moeten krijgen. Natuurlijk vind ik onszelf daarna belangrijk, maar wat dacht je van de bio ouders? Door omstandigheden ging het niet meer, en misschien zijn er niet zulke fris ruikende zaken aan het licht gekomen. Maar je blijft erbij dat die mensen intens van de kinderen houden. En nu toch zonder ze verder moeten. Ik ga er nu even van uit dat de ouders (beiden) nog leven, maar het zou natuurlijk ook kunnen zijn dat de kinderen weeskinderen zijn geworden. We weten het niet, en voorlopig blijven we nog gewoon dromen over alles.

Genoeg, het is soms best zwaar om in deze wachtperiode je kop helder te houden. Want uiteindelijk zijn we alles begonnen om een bepaald einddoel: een gezin te vormen! Met 2 schatten van kinderen voor wie je hoopt dat ze zich gelukkig kunnen voelen bij ons in Nederland. Tijdens de vakantie in Thailand hebben we er niet heel veel over gepraat, maar toch merken we wel dat we met bepaalde dingen wat gemakkelijker omgaan. We zaten op Koh Chang vlakbij het zwembad; dus als we op ons terrasje zaten keken we uit op de spartelende vaders en moeders met hun kinderen. Een paar jaar geleden hadden we dat niet fijn gevonden, maar nu leken we allebei te denken: ja, zo doen wij straks ook, haha.

Toen we net thuis waren, zeiden we tegen elkaar: we kunnen ons nu toch voorzichtjes gaan voorbereiden op het vader- en moederschap. Met een glimlach op het gezicht… Ook al duurt het misschien vanaf nu nog wel 2 jaar. Kind&Toekomst geeft geen inzicht in tijd, wel dat het max 34 maanden kan gaan duren, voor ons zijn er nu 7 maanden voorbij. Dus nog 27 maanden. Dat is dik 2 jaar. Het kan ook korter zijn, we rekenen voor het gemak maar even 1½ jaar vanaf nu. Dus herfst 2012. Pfff… Tot die tijd werken we maar hard (gelukkig is dat niet zo'n probleem), pakken alle leuke dingen aan die op het pad komen, en lezen ons suf in alle boeken die er te koop zijn.

Zo, ik denk dat er even wat van het hart moest, want ik heb wel een lang verhaal gemaakt. Maar er zit  een positieve ondertoon in, echt wel. We zijn geen opgevers of klagers, nooit geweest ook. En ook in het spannendste avontuur van ons leven blijven we overeind en gaan we ervoor!!!!

Groeten!!

Hallo allemaal!

eindelijk weer eens een update! We hebben op diverse sites van mede-wachtenden de berichten gelezen dat er inmiddels weer een aantal voorstellen zijn gedaan vanuit Bulgarije! Dus dat geeft de burger zeker weer moed! Het duurde wel even, Kind&Toekomst had het er eigenlijk al heel 2010 over, maar nu is het dan eindelijk zover. Nederland staat weer op de kaart in Bulgarije.

Voor de rest gaat het eigenlijk heel goed met ons, dit in tegenstelling tot mijn laatste verhaal, waarin de situatie met John's vader niet best was. Inmiddels krijgt hij iedere week een bloedtransfusie, en zijn toestand is nu stabiel. Vorige week hoefde hij zelfs geen nieuw bloed omdat zijn HB in orde was. Dus we zijn erg blij voor hem, hij voelt zich goed. Positief begin van het nieuwe jaar!

Zaterdag vertrekken we naar Bangkok, lekker 2 weken naar de zon in het mooie Thailand. We zien er ontzettend naar uit!

Bey bey!

Hoi allemaal,

tijd niets geschreven, er is ook niet zoveel te vertellen eerlijkheidshalve, wat betreft de adoptie dan. We staan sinds 13 augustus 2010 op de wachtlijst en sindsdien is er eigenlijk geen nieuws geweest. Regelmatig bezoeken we de site van Kind&Toekomst, maar ook daar staat niet veel nieuws op. We zitten gewoon in de wachtmodus, en je kunt er niets aan doen om te versnellen of wat dan ook.

Afgelopen week was voor ons een zeer spannende week, want het ging met John's vader erg slecht. Hij heeft chronische leukemie, een sluip moordenaar. Hij ligt al vanaf 1 november bijna continu op bed en werd steeds zieker en zieker. Hij krijgt EPO om aan te sterken, maar dat doet zijn werk niet. Heeft al een paar keer een bloedtransfusie gehad, maar dit pakt zijn lichaam gewoon niet op. Afgelopen donderdag was zijn HB (rode bloedplaatjes) zo laag, 3.1, dat hij opgenomen moest worden, en zo snel mogelijk een bloedtransfusie moest hebben. Dit bloed is geprepareerd in Amsterdam en specifiek voor hem gemaakt. Het duurde 24 uur voordat het bloed helemaal klaar was, en vrijdagavond lag hij er eindelijk aan. 28 uur later had hij 5 zakken binnen, en knapte toch op. Gelukkig maar, want het is zijn laatste redmiddel. Zondagochtend hebben ze zijn bloed weer geprikt en de HB waarde was toch zeker verdubbeld! Wat een geluk, want wat was hij er slecht aan toe. Het hele weekend zo onwijs in de spanning gezeten of het aan zou slaan. Eerlijk gezegd hadden we er best een hard hoofd in, en waren al met veel ergere dingen bezig. Maar er is een wonder geweest; wat geweldig dat het pakte. Heel erg blij mee, hij is inmiddels weer thuis en het gaat redelijk goed. We weten dat hij niet meer beter zal worden, maar zolang hij zich met nieuw bloed goed voelt, kan hij hopelijk nog een heel tijdje mee!!

Ik heb er best veel over nagedacht; straks leert hij onze kinderen niet eens kennen. Dat zou toch wel heel erg jammer zijn voor ons allemaal. Maar nu gloort er weer hoop!!

We zijn bezig met plannen om nog een laatste keer te gaan backpacken door Thailand. We hebben dit 3 keer eerder gedaan, maar dat was toen we nog niet in ons nieuwe huis woonden, wat toch duurder is, dus minder geld voor mooie reisjes! Maar nu hebben we allebei zoiets van: het kan nu nog, we houden er van, en zullen er lekker van opknappen! Het wordt waarschijnlijk wel eind januari voordat we gaan, dus zo lang duurt dit nog niet eens. Lekker vooruitzicht; hopelijk kunnen we een goede vlucht boeken en dan lekker weg!! In 2012 zullen we hopelijk eindelijk naar Bulgarije afreizen, dus dan wordt het sowieso niets (en dat is natuurlijk helemaal niet erg Tot de volgende keer maar weer.

Bye bye

Dat is toch maar wel even heftig, al die berichten in het nieuws over de uitzetting van de Roma's uit Frankrijk. Wat een medelijden voel je met die mensen, die zich echt nergens mogen en kunnen vestigen. Uit hun eigen landen worden ze verdreven, terwijl ze dus gewoon de oorspronkelijke bewoners zijn van Bulgarije, Roemenië en Hongarije. Het is voor de mensen die nu denken heel wat te zijn, gewoon voetvolk. Dat doet best zeer, zeker omdat je weet dat ze geen cent hebben, en wat zal er toch allemaal met die kindertjes gebeuren.. Hopen maar dat de ouders evengoed voor ze zorgen, en dan met liefde. Als klap op de vuurpijl stond er vorige week nog weer een berichtje in de krant dat er de afgelopen aantal jaren heel veel gehandicapte kinderen in kindertehuizen om het leven zijn gekomen door honger, mishandeling en gebrek aan liefde. Ook seksuele mishandeling gebeurde veel. Als je dat leest, dan gaan de haren overeind. Die arme, hulpeloze en machteloze kinderen die zo aan hun eindje komen. Brrr, wat is het toch een oneerlijke toestand in de wereld als het gaat om kinderen. Je weet het ergens wel, maar als het weer zo zwart op wit staat, dan is het weer heel heftig. Als het goed is, zitten onze kinderen in goede kindertehuizen. Goed wil zeggen, op z'n Balkans. Maar wel goed genoeg waarschijnlijk, anders krijgen de tehuizen geen toestemming om de kinderen voor interlandelijke adoptie af te staan. Het is een soort voorwaarde. We hopen maar dat onze kinderen bespaard zijn gebleven van al die ellende. En dat ze, voordat rescue John en Cindy eraan komen, veel liefde hebben gehad van de verzorging..

Heb vorige week nog even contact gehad met Kind&Toekomst. Er is op dit moment nog 1 nieuw voorstel geweest, en de berichten waren tot nu toe goed! Heel fijn om te horen. Jammer is dat de wachttijd met 4 maanden is opgelopen. Het zou kunnen komen doordat er toch wel steeds meer mensen op de wachtlijst komen. Nou ja, we zien en horen wel weer. Af en toe even contact met de stichting is wel goed.

Laterrrr.

Hallo,

eerder dan verwacht is alles gelegaliseerd! Vrijdag alles weer opgehaald bij de notaris, dikke tien voor deze vrouw! Ze vroeg of we in de toekomst langs willen komen met de kinderen.. Uiteraard. Vanmorgen kwam ik erachter dat ze per ongeluk onze twee medische verklaringen tot 1 document had gemaakt. Even bellen, en ze had gelijk wel even tijd. Scheuren naar Schagen, waar ze het weer tot 2 documenten heeft gemaakt. Gelijk daarna door naar de rechtbank in Alkmaar, waar we weer 3 andere documenten moesten laten stempelen. Liep allemaal heel voorspoedig. Toen zei John ineens, waarom gaan we vanmiddag niet gelijk door naar Den Haag? Ok, je hebt helemaal gelijk, we zijn nu toch bezig. Tussendoor moest John nog even naar de fysio, en daarna gelijk door naar de rechtbank in DH. Hier waren we ook meteen aan de beurt, binnen 5 minuten stonden we weer op straat. Mooi toch. Je moet meer betalen dan je aan seconden binnen bent zowat. Maar goed, dat geeft niet, en je weet het.. voor niks gaat de zon op. Ons uitje naar Scheveningen wordt dus niets, maar we bedenken wel weer eens wat anders. Nu morgen de boel 2x kopieëren en de originele papieren en copies opsturen, en dan zit het er voor ons even op. Hopelijk vinden ze niks wat niet goed is… Het voelt echt of we dan even op adem kunnen komen, want ik vond het de afgelopen 2 maanden toch wel een beetje frustrerend, aldoor mankeerde er wel wat aan die papieren, je werd er gewoon een beetje friemelig van. Maar goed, dat kunnen we nu weer achter ons laten, en verder lekker van de zomer genieten. Goed gevoel dat het klaar is!!!!!

Iedereen weer een fijne werkweek (of nog lekker vakantie) en tot de volgende update maar weer!! 

Afgelopen maandagavond is mijn tante overleden. Het is de laatste zus van mijn moeder, de 3 zussen zijn herenigd. Het voelt best gek dat er nu nog maar 1 oom over is, van mijn moeder, 2 tantes en 2 ooms. De familie dunt hard uit, allemaal overlijden ze aan kanker. Verdrietig.. Vrijdag wordt ze gecremeerd, dus dat wordt een dagje Rosmalen (daar woonde ze in een bejaardhuis voor nonnen) Familiereunie dus.

We zijn vandaag ook wel weer een beetje opgelucht, want Kind&Toekomst heeft gereageerd op al onze nieuwe documenten, en ze zijn bijna helemaal goed. Op een kruisje, streepje, naampje hier en daar na, is het compleet (gelukkig maar, want onze huisarts raakte al lichtelijk geirriteerd) Morgen stuur ik de correcties weer op, en dan moet het goed zijn. Dan is het wachten op de instructies voor de legalisatie. Dat zal allemaal wel niet zo lang duren, dan ook maar hopen dat we snel terecht kunnen in Den Haag, en dan opsturen die handel. We denken dat het allemaal moet lukken binnen de tijdslimiet van 3 maanden.

John zit al een ruime week thuis met zijn hinkpok, kan amper lopen. Dus ben nu kostwinner, haha. Hopen dat het met de medicijnen snel overgaat, volgens de dokter moet dit, samen met rust, lukken! Het gaat wel iedere dag iets beter gelukkig.

Op dit moment zijn de adoptie-kennissen-via-Internet hun kindertjes aan het leren kennen in Hongarije.  Heel leuk om ze van dag tot dag te volgen en hun ervaringen te lezen. Er staan ook foto's op van de kinderen. Erg leuk om te zien, het zijn lieve kinderen en ze reageren goed op hun nieuwe papa en mama van ver. Ze noemde wel op dat haar gevoelens wat dubbel zijn. Adoptie is iets moois, maar het gevoel van 'ze weghalen uit hun vertrouwde omgeving' is aanwezig. Wij denken daar ook heel veel over na, en praten er veel over. Je realiseert je ook wel dat adoptie meer is dan alleen maar gezinsuitbreiding. We lezen ons ook suf in allerlei mooie boeken (Bol.com heeft maar weer een goeie aan ons), maar het zijn ook wel hele realistische verhalen. Niet alleen maar mooi. Het is goed om te weten, dan zijn we in ieder geval voorbereid. We zijn natuurlijk nog lang niet zover, maar je moet toch ook wat om de tijd te doden.

Tot gauw!

Hoi,

nou, afgelopen vrijdag was het zover; de enveloppe kwam retour met daarin de formulieren die niet klopten. Laten dat ze nu bijna allemaal zijn.. De enige formulieren die wel klopten waren die waar niet zoveel aan kan mankeren, nl die van de gemeente en het bewijs van goed gedrag. De rest moet allemaal overnieuw. Viel wel even tegen, dat hadden we niet verwacht. Het gaat maar om zulke kleine dingetjes, dat je bijna denkt, hoe kunnen ze dat nu zo erg vinden? We raakten er eigenlijk even flink chagrijnig van, en besloten om er tijdens het weekend maar niet meer naar te kijken. Tenslotte hadden we nog vakantie (en de voetbal finale), en wilden ons humeur niet laten verpesten. Maar nu is het dan toch echt maandag (onze laatste vrije dag) en zijn toch alvast maar weer aan het regelen gegaan. John moest vanwege een slijmbeursontsteking in zijn been, die maar niet over wil gaan, toch naar de huisarts, en die zou 2 nieuwe gezondheidsverklaringen op laten stellen. Hij heeft ook een nieuwe werkgeversverklaring opgehaald bij de boekhouder van zijn werkgever. Ik heb inmiddels de eigen verklaring weer herschreven en zo ben je lekker in de weer. Ook moeten er nog weer nieuwe pasfoto's gemaakt worden van John, want die vonden ze te donker. De foto's van ons huis en ons waren wel goed, maar ze moesten nog wel een foto hebben van onze slaapkamer (huh ?; boeien..) Dus al met al weer werk aan de winkel, maar ik hoop het toch deze week weer opgestuurd te hebben, en dan hopelijk wel gelijk goed. Misschien eerst even faxen naar Kind&Toekomst, zodat ze het gelijk kunnen bekijken. Anders gaat er weer een dikke week overheen, ze hebben het daar ook druk. Op hoop van zegen maar weer..

We hebben trouwens wel een heerlijke vakantie gehad, lekker gevaren, gewandeld en gevist (John dan) Ook het jaarlijks terugkerende feestje in Werchter was weer een editie om nooit te vergeten. Geweldig mooi weer (nooit zo heet gehad), goeie optredens en een gezellige groep. Even alles lekker aan de kant, en genieten. Vanmorgen wel even een kater (niet van de drank) van onze verloren finale. Maar dat zal de rest van Nederland hetzelfde beleefd hebben. Wat een afvaller zeg. Toch met opgeheven hoofd 2e worden in een WK is een hele prestatie!

Groetjes maar weer! En iedereen die op vakantie gaat, of gewoon lekker thuis blijft en vrij heeft: heel veel plezier!

Hallo lezers!

Zit ik hier dan toch zeker in me upje te proosten op het feit dat alle documenten en foto's zojuist opgestuurd zijn naar Kind&Toekomst en de rekening is betaald (de warme bakker ligt te bed) We hadden toch wel een deadline gesteld, en die is gehaald, 1 maand. Op 26 mei zaten we bij Kind&Toekomst, en op 25 juni is alles verstuurd en betaald (nou ja, nog niet alles, maar ok, wel een groot deel) De opluchting is er zeker, maar ik voel me wel heel relaxed. Ook omdat het me alles meeviel, en er bijna niets tegen zat. Formaliteiten kunnen soms zo lang duren, en de bureaucratie zit je dan tegen, maar dit ging best!

Ik zal even kort opsommen wat we hebben moeten verzamelen (handig voor adoptieouders in spé; de kosten kunnen jullie event. per mail opvragen)

• Beginseltoestemming (kopie maken)
• Internationaal uittreksel uit het geboorteregister
• Internationaal uittreksel uit de huwelijksakte
• Verklaring van goed gedrag (ministerie van justitie)
• Gezondsheidsverklaringen, gemaakt door de huisarts en een kopie van haar paspoort
• Werkgeversverklaringen, en een kopie van het paspoort van de werkgever
• Een door ons geschreven verklaring wie we zijn, wat we doen, en waarom we dit allemaal zo graag willen
• 3 kopieën van ons paspoort
• 3 zwart-wit pasfoto's
• 10 foto's van ons, huis, tuin, keuken en opbergschuur

Dit was het, dus dat valt eigenlijk best mee. Gelukkig zijn we ook alletwee gezond verklaard (HIV-vrij), maar er moest in mijn verklaring wel staan dat ik draagster ben van BRCA, maar onder strenge controle sta hiervoor bij het Antonie van Leeuwenhoek. Volgens Kind&Toekomst zullen de Autoriteiten er niet over vallen; toch kreeg ik wel de kriebels toen ik het las… Straks.., Als.., Maar dan verman je je weer, en denk je, hmm, t komt vast goed. De documenten zullen volgende week aankomen en gecontroleerd worden door de Stichting. Dan zullen ze de eventuele dingen die niet kloppen aan ons doorgeven, en die zullen we moeten corrigeren. Dan sturen we de gewijzigde documenten weer op, en als dan alles klopt, dan krijgen we de instructies door voor de legalisering. Met deze instructies moeten we naar een notaris en de arondissementsrechtbank in Den Haag. Zij zullen alles legaliseren en er een apostillestempel erop zetten, als alles goed is. Het zogenaamde 'rondje Den Haag'. Daarna sturen we alles terug naar Kind&Toekomst, en zij sturen het door naar de Autoriteiten in Bulgarije. Pff, voordat het daar eens ligt.. Dit alles moet dus voor 26 augustus gebeuren, anders verlopen sommige documenten. Maar dat moet toch wel te doen zijn, denken we. Dit is in ieder geval weer een stap.

We hebben soms per mail contact met een echtpaar die al heel lang op de wachtlijst staat voor een triblings uit Hongarije (3 kindertjes) En gisteren zat ik even op hun blog, en zij hebben dus 2 weken geleden hun voorstel gekregen. Wat is dat leuk, met de traantjes toch wel in de ogen en kippevel op de armen, lees je het verhaal. Geweldig nieuws natuurlijk; ze 'krijgen' 2 meiden van 5 en 7, en nog een jongetje van 2. Dat doet toch wel wat met je, om te lezen hoe zij het ervaren. Dan zie je op zo'n moment jezelf toch ook wel zitten na het voorstel. Wat zal dat ongelooflijk emotioneel zijn, en mooi. En de blijheid die er dan zal zijn om het tegen de opa's, oma's, broers, zussen en onze neefjes en nichtjes te vertellen (klein en groot) We hopen voor dit stel dat alles goed zal verlopen, zonder al te veel strubbelingen.

Ik proost ook nog maar even op onze vakantie, we hebben nu nl 2 weken vrij. En wat zijn we daaraan toe, vooral John, na de drukke tijd in de bakkerij. Hij maakt meestal dagen (en nachten) van gemiddeld 11,5 uur, bijna aan één stuk door. Hij is nog steeds blij met zijn nieuwe werk, daar niet van, maar we hopen wel allebei dat het wat minder druk zal worden. Tegelijkertijd klaag je ook weer niet, want in deze tijd ben je blij dat je bij een gezond bedrijf werkt. Er zijn er zat die op dit moment geen werk hebben, of voor wie het er minder florissant uitziet. Gewoon doorgaan, zullen we maar zeggen..

We gaan de komende 2 weken lekker luieren, misschien soms wat ondernemen, én we gaan weer lekker naar Rock Werchter, ons jaarlijkse muziekfeestje in België. 4 dagen lang muziek, zon, feest, met vrienden lekker uit! John gaat waarschijnlijk nog een paar dagen vissen, dus we komen de weken wel door, ze zullen waarschijnlijk wel omvliegen.

Tot de volgende update, wij gaan even heerlijk cebaticcal!

Laterrrrr.