Hallo lezers,

eindelijk weer eens een bericht van ons; web-log scheen te moeten verhuizen, maar ik denk dat het niet zo’n best verhuisbedrijf is geweest. Een verhuizing die een paar maanden duurt, dat is niet best haha… Maar goed, we zijn er weer! En gelijk maar voor iedereen nog de allerbeste wensen! Voor ons is er in nov/dec goed nieuws gekomen: de wachtlijst voor adopties uit Bulgarije is teruggelopen van 38 maanden naar 30 maanden! Dat is nog eens een opsteker, 8 maanden winst. We kregen thuis eerst al een brief die we binnen 3 dagen moesten ondertekenen en terugsturen. De vraag was of we nog steeds achter onze plannen stonden: adoptie van 2 (oudere) kinderen uit Bulgarije. Gelijk teruggestuurd natuurlijk. Maar we vonden het verdacht. We hebben meteen maar contact opgenomen met Kind&Toekomst, na het eerst op de website gelezen te hebben. Ze konden bevestigen dat ze het op dit moment in Bulgarije denken op de rit te hebben wat betreft adopties naar Nederland. De mensen die zich in 2009 hebben ingeschreven zullen waarschijnlijk dit jaar een voorstel krijgen. En de mensen van 2010 krijgen hun voorstel dan in 2013. Dat wil voor ons zeggen dat we ongeveer moeten rekenen op begin 2013. Dan staan we 30 maanden op de wachtlijst! Ze zeiden wel dat we niet heel hard moeten juichen, maar over zachtjes doe je dat natuurlijk toch. Dit jaar vliegt hopelijk net zo hard weer voorbij als vorig jaar, en als we dan met oud&nieuw op het nieuwe jaar staan te proosten, dan zal voor ons de spanning stijgen! Voor alle wachtende as ouders, we wachten mee en hopen ook voor jullie op een spoedig voorstel!

Het is inmiddels 9 januari en ik voeg toch nog maar even een kort berichtje toe. Vorige week dinsdag werden we in paniek opgebeld door mijn schoonmoeder; het ging duidelijk niet goed met John’s vader. Nog nooit zo snel zijn we heengereden, eerste hulp verleend (hij was er beroerd aan toe) Met spoed in de ambulance naar het MCA; waar na vele onderzoeken en tests is gebleken dat hij door uitdroging (na een buikgriep) een hartritmestoornis heeft gehad. Hij krijgt nu nog een bloedtransfusie, want ook dat moet doorgaan, en morgen mag hij hopelijk weer naar huis. Pff. Het laatste nieuws is dat hij ook nog een bloedprop bij zijn hart heeft gehad, waar hij waarschijnlijk over een paar weken aan geholpen wordt. Met nieuwe medicijnen erbij, en maar weer een dosis positivisme besteld, kan hij er hopelijk weer een heel tijdje tegenaan! Voor onze paps en fam wel een heel raar begin van het nieuwe jaar, maar goed, we (en vooral hij) gaan er weer tegenaan!

Groeten van John en Cindy

Hallo allemaal,

alweer 4 maanden geleden plaatste ik het laatste berichtje, we staan vandaag precies 11 maanden op de wachtlijst. Op 13 augustus 2010 kregen we het verlossende telefoontje dat alles in Bulgarije lag. Dit jaar is toch echt wel omgevlogen, en dat is best fijn. Als de komende 2 jaar nu ook maar zo snel gaan. 2 jaar nog, en dat hebben we afgelopen maandag weer eens te horen gekregen. We hadden nl ons 2-maandelijkse telefoontje met Kind&Toekomst. En ze heeft ons aangeraden toch echt rekening te houden met die 36 maanden. Doordat we voor 2 (oudere) kindjes openstaan, zou het iets sneller kunnen gaan, maar het is geen gegeven. Duidelijk dus. Waar ik echt bijna gek van wordt is dat zij vertelde dat er in Bulgarije heel veel kindjes adoptabel zijn aangewezen, maar Bulgarije zijn procedure niet erg opschiet. What the …? Ik kan er met mijn pet niet bij. Zoveel wachtende kinderen in tehuizen/pleeggezinnen en zoveel wachtende lieve as ouders. Waar is Bulgarije dan toch mee bezig? Waarom moet het zo lang duren voor ons en anderen? Straks zijn deze kinderen te oud om nog kans te maken op een leven in een gezin.De lieve mevrouw van K&T kon ons er ook niet wijzer mee maken, en we hebben weer neergelegd. Shit…Voorlopig moeten we het er weer even mee doen, en gaan maar gewoon weer door met alles. Het valt niet mee hoor…

We hebben de afgelopen 4 maanden wel weer van alles beleefd. Hele leuke dingen zoals verhuizing van mijn werk naar ons nieuwe pand, waar ik al 2 jaar mee bezig was in teamverband. Mocht me bemoeien met alles wat de inrichting betreft. Erg leuk om er nu ook daadwerkelijk in te zitten. Ook John heeft het goed naar zijn zin op zijn werk, druk maar gezellig. We hebben een weekend Brussel gedaan met vrienden (wat is dat een leuke stad zeg) waar we een concert hebben bezocht, en lekker een hotelletje hadden. 2 weken geleden weer een mooie editie gehad van Rock Werchter, en daarna nog een korte vakantie in Overijssel met vrienden. Dus we genieten volop van alles.

Helaas hebben we eind mei onze lieve Poes Katrien moeten laten inslapen, dit was minder, maar het ging niet meer. Met John's vader gaat het nog steeds trekkend, hij krijgt iedere week vers bloed, maar heeft er veel klachten bij gekregen die toch wel erg zorgelijk zijn. Eind maart heeft hij weer een tijdje in het ziekenhuis gelegen met een longontsteking, dit soort dingen moet hij er eigenlijk niet bij krijgen in zijn toestand. Was wederom weer erg spannend. Nu zijn ze aan het bekijken of zijn milt verwijderd kan worden, deze is zo opgezet dat hij er heel veel last van heeft. Maar aangezien hij zo zwak in zijn gestel zit, is het niet zeker of hij deze operatie aankan. Spannend dus, geeft allemaal geen rustig gevoel. Ik zou in maart van dit jaar nog naar Niger gaan om onze ontwikkelingsprojecten te bezoeken, maar dit kon helaas niet doorgaan door de politieke onrust. Gokje; volgend jaar..

Mijn vriendin vroeg me wanneer ik de blog weer eens bij ging werken. Ik dacht al, ja, er is niet zoveel nieuws.. En dat is gewoon zo, maar toch maar weer eens een verhaaltje van de waiting warriors!! Als er weer ontwikkelingen zijn dan volgt er zeker weer bericht. Fijne vakantie allemaal!!

Beste blog-lezers!

Toch maar weer eens wat schrijven, ook al valt het niet mee om te bedenken waarover. Ik bedoel, onze vakantie was super, echt waar! We hebben een heerlijke week in Chiang Mai (Noord-Thailand) doorgebracht. Hier hebben we ons prima vermaakt, we hebben onder andere een olifantentraining gedaan (het wassen in de rivier was het leukst), en een prachtig mooie jungletrekking van 4 uur berg op, berg af. Mooie tempels bezocht, lekker uitgeweest, maar vooral uitgerust. Wij lijken van Thaise mensen wel rustig te worden. Heerlijk is dat, niets moet en alles mag. De 2e week zaten we op Koh Chang, een eiland ten zuidoosten van Bangkok, waar het ook onwijs goed toeven was. We waren er 5 jaar geleden ook al, en het beviel toen goed, dus waarom niet weer? En dat was een goeie beslissing! Heerlijk weer, lekker strand, lekker eten, en een mooie hotelkamer. Wat wil je nog meer? We hebben eigenlijk tijdens deze vakantie alle bloemen die we maar zagen buiten gezet! Want we waren ons er ook wel van bewust dat dit de laatste (verre) vakantie was. En die is weer goed bevallen! Helaas werden we allebei de laatste nacht ziek, met als gevolg een vreselijk lang durende terugreis. Pff, wat waren we blij weer voet op Nederlandse bodem te zetten! Maarja, als je ziekt bent is niks leuk, dus laat staan vliegen! Thuis gekomen, waardeer je ook alles weer!

Maar dan dringt ook de werkelijkheid weer tot je door. De wachtlijst, waar we sinds 13 augustus 2010 op staan, voor 2 schatten uit Bulgarije. Regelmatig zeggen we tegen elkaar; ze zijn waarschijnlijk al geboren; en dat is zo'n gek idee. Misschien zijn ze nu nog gewoon bij hun papa en mama, en gaat het nog redelijk. Toch zal er dan een moment zijn dat het niet meer gaat bij de ouders; en ze misschien in een tehuis of een pleeggezin opgenomen moeten worden. En dan….., gaan de autoriteiten in Bulgarije eens kijken in de vele dossiers van wachtende adoptiefouders, en zien ze misschien zomaar ons eens. Die John en Cindy uit Nederland, met hun mooie huissie, en blauwe auto. Dat is misschien wel wat. Als je erover nadenkt is het best gek. Er is waarschijnlijk van alles met de ouders gepraat en geprobeerd. Het moment waarop het gewoon echt niet meer gaat, en ze echt niet meer terug kunnen. Wat erg voor die mensen. En dat wij dan in beeld zullen komen, dat is nog een veel gekker idee. Dat moment komt een keer, en dan zullen wij een gat in de lucht springen, maar dan zullen de bio vader en moeder de kinderen (misschien) nooit meer zien. Ik kan er soms niet bij. Je hebt nu nl met 3 soorten mensen te maken: de kinderen, de afstandsouders, en de adoptieouders. Als je er bij na gaat denken dan is het best heel wat. Voor 3 soorten mensen zal het leven intens veranderen. De kinderen zijn het belangrijkste; zij zullen toch een kans krijgen om in een gezin op te groeien, en de warmte en liefde te krijgen die ieder kind zou moeten krijgen. Natuurlijk vind ik onszelf daarna belangrijk, maar wat dacht je van de bio ouders? Door omstandigheden ging het niet meer, en misschien zijn er niet zulke fris ruikende zaken aan het licht gekomen. Maar je blijft erbij dat die mensen intens van de kinderen houden. En nu toch zonder ze verder moeten. Ik ga er nu even van uit dat de ouders (beiden) nog leven, maar het zou natuurlijk ook kunnen zijn dat de kinderen weeskinderen zijn geworden. We weten het niet, en voorlopig blijven we nog gewoon dromen over alles.

Genoeg, het is soms best zwaar om in deze wachtperiode je kop helder te houden. Want uiteindelijk zijn we alles begonnen om een bepaald einddoel: een gezin te vormen! Met 2 schatten van kinderen voor wie je hoopt dat ze zich gelukkig kunnen voelen bij ons in Nederland. Tijdens de vakantie in Thailand hebben we er niet heel veel over gepraat, maar toch merken we wel dat we met bepaalde dingen wat gemakkelijker omgaan. We zaten op Koh Chang vlakbij het zwembad; dus als we op ons terrasje zaten keken we uit op de spartelende vaders en moeders met hun kinderen. Een paar jaar geleden hadden we dat niet fijn gevonden, maar nu leken we allebei te denken: ja, zo doen wij straks ook, haha.

Toen we net thuis waren, zeiden we tegen elkaar: we kunnen ons nu toch voorzichtjes gaan voorbereiden op het vader- en moederschap. Met een glimlach op het gezicht… Ook al duurt het misschien vanaf nu nog wel 2 jaar. Kind&Toekomst geeft geen inzicht in tijd, wel dat het max 34 maanden kan gaan duren, voor ons zijn er nu 7 maanden voorbij. Dus nog 27 maanden. Dat is dik 2 jaar. Het kan ook korter zijn, we rekenen voor het gemak maar even 1½ jaar vanaf nu. Dus herfst 2012. Pfff… Tot die tijd werken we maar hard (gelukkig is dat niet zo'n probleem), pakken alle leuke dingen aan die op het pad komen, en lezen ons suf in alle boeken die er te koop zijn.

Zo, ik denk dat er even wat van het hart moest, want ik heb wel een lang verhaal gemaakt. Maar er zit  een positieve ondertoon in, echt wel. We zijn geen opgevers of klagers, nooit geweest ook. En ook in het spannendste avontuur van ons leven blijven we overeind en gaan we ervoor!!!!

Groeten!!

Hallo allemaal!

eindelijk weer eens een update! We hebben op diverse sites van mede-wachtenden de berichten gelezen dat er inmiddels weer een aantal voorstellen zijn gedaan vanuit Bulgarije! Dus dat geeft de burger zeker weer moed! Het duurde wel even, Kind&Toekomst had het er eigenlijk al heel 2010 over, maar nu is het dan eindelijk zover. Nederland staat weer op de kaart in Bulgarije.

Voor de rest gaat het eigenlijk heel goed met ons, dit in tegenstelling tot mijn laatste verhaal, waarin de situatie met John's vader niet best was. Inmiddels krijgt hij iedere week een bloedtransfusie, en zijn toestand is nu stabiel. Vorige week hoefde hij zelfs geen nieuw bloed omdat zijn HB in orde was. Dus we zijn erg blij voor hem, hij voelt zich goed. Positief begin van het nieuwe jaar!

Zaterdag vertrekken we naar Bangkok, lekker 2 weken naar de zon in het mooie Thailand. We zien er ontzettend naar uit!

Bey bey!

Hoi allemaal,

tijd niets geschreven, er is ook niet zoveel te vertellen eerlijkheidshalve, wat betreft de adoptie dan. We staan sinds 13 augustus 2010 op de wachtlijst en sindsdien is er eigenlijk geen nieuws geweest. Regelmatig bezoeken we de site van Kind&Toekomst, maar ook daar staat niet veel nieuws op. We zitten gewoon in de wachtmodus, en je kunt er niets aan doen om te versnellen of wat dan ook.

Afgelopen week was voor ons een zeer spannende week, want het ging met John's vader erg slecht. Hij heeft chronische leukemie, een sluip moordenaar. Hij ligt al vanaf 1 november bijna continu op bed en werd steeds zieker en zieker. Hij krijgt EPO om aan te sterken, maar dat doet zijn werk niet. Heeft al een paar keer een bloedtransfusie gehad, maar dit pakt zijn lichaam gewoon niet op. Afgelopen donderdag was zijn HB (rode bloedplaatjes) zo laag, 3.1, dat hij opgenomen moest worden, en zo snel mogelijk een bloedtransfusie moest hebben. Dit bloed is geprepareerd in Amsterdam en specifiek voor hem gemaakt. Het duurde 24 uur voordat het bloed helemaal klaar was, en vrijdagavond lag hij er eindelijk aan. 28 uur later had hij 5 zakken binnen, en knapte toch op. Gelukkig maar, want het is zijn laatste redmiddel. Zondagochtend hebben ze zijn bloed weer geprikt en de HB waarde was toch zeker verdubbeld! Wat een geluk, want wat was hij er slecht aan toe. Het hele weekend zo onwijs in de spanning gezeten of het aan zou slaan. Eerlijk gezegd hadden we er best een hard hoofd in, en waren al met veel ergere dingen bezig. Maar er is een wonder geweest; wat geweldig dat het pakte. Heel erg blij mee, hij is inmiddels weer thuis en het gaat redelijk goed. We weten dat hij niet meer beter zal worden, maar zolang hij zich met nieuw bloed goed voelt, kan hij hopelijk nog een heel tijdje mee!!

Ik heb er best veel over nagedacht; straks leert hij onze kinderen niet eens kennen. Dat zou toch wel heel erg jammer zijn voor ons allemaal. Maar nu gloort er weer hoop!!

We zijn bezig met plannen om nog een laatste keer te gaan backpacken door Thailand. We hebben dit 3 keer eerder gedaan, maar dat was toen we nog niet in ons nieuwe huis woonden, wat toch duurder is, dus minder geld voor mooie reisjes! Maar nu hebben we allebei zoiets van: het kan nu nog, we houden er van, en zullen er lekker van opknappen! Het wordt waarschijnlijk wel eind januari voordat we gaan, dus zo lang duurt dit nog niet eens. Lekker vooruitzicht; hopelijk kunnen we een goede vlucht boeken en dan lekker weg!! In 2012 zullen we hopelijk eindelijk naar Bulgarije afreizen, dus dan wordt het sowieso niets (en dat is natuurlijk helemaal niet erg Tot de volgende keer maar weer.

Bye bye

Dat is toch maar wel even heftig, al die berichten in het nieuws over de uitzetting van de Roma's uit Frankrijk. Wat een medelijden voel je met die mensen, die zich echt nergens mogen en kunnen vestigen. Uit hun eigen landen worden ze verdreven, terwijl ze dus gewoon de oorspronkelijke bewoners zijn van Bulgarije, Roemenië en Hongarije. Het is voor de mensen die nu denken heel wat te zijn, gewoon voetvolk. Dat doet best zeer, zeker omdat je weet dat ze geen cent hebben, en wat zal er toch allemaal met die kindertjes gebeuren.. Hopen maar dat de ouders evengoed voor ze zorgen, en dan met liefde. Als klap op de vuurpijl stond er vorige week nog weer een berichtje in de krant dat er de afgelopen aantal jaren heel veel gehandicapte kinderen in kindertehuizen om het leven zijn gekomen door honger, mishandeling en gebrek aan liefde. Ook seksuele mishandeling gebeurde veel. Als je dat leest, dan gaan de haren overeind. Die arme, hulpeloze en machteloze kinderen die zo aan hun eindje komen. Brrr, wat is het toch een oneerlijke toestand in de wereld als het gaat om kinderen. Je weet het ergens wel, maar als het weer zo zwart op wit staat, dan is het weer heel heftig. Als het goed is, zitten onze kinderen in goede kindertehuizen. Goed wil zeggen, op z'n Balkans. Maar wel goed genoeg waarschijnlijk, anders krijgen de tehuizen geen toestemming om de kinderen voor interlandelijke adoptie af te staan. Het is een soort voorwaarde. We hopen maar dat onze kinderen bespaard zijn gebleven van al die ellende. En dat ze, voordat rescue John en Cindy eraan komen, veel liefde hebben gehad van de verzorging..

Heb vorige week nog even contact gehad met Kind&Toekomst. Er is op dit moment nog 1 nieuw voorstel geweest, en de berichten waren tot nu toe goed! Heel fijn om te horen. Jammer is dat de wachttijd met 4 maanden is opgelopen. Het zou kunnen komen doordat er toch wel steeds meer mensen op de wachtlijst komen. Nou ja, we zien en horen wel weer. Af en toe even contact met de stichting is wel goed.

Laterrrr.

Kan het toch even niet laten om nog even te melden dat het goed met ons gaat op wacht-gebied. We zijn allebei eigenlijk wel heel positief gestemd in het hele verhaal en praten lekker over de kinderen, fantaseren over wat komen gaat en hoe we het zullen beleven.En dat is zo leuk, we merken dat de spanning er even af is na een rotjaar. Van moeilijke gesprekken, keuzes maken, knopen doorhakken, mekaar oppeppen, eindeloos papieren regelen en dat soort dingen. Dat heeft wel zoveel energie gekost dat we nu allebei bijkomen daarvan. Zitten nu rustig een hele avond lekker tv te kijken, maken grote wandelingen met Kim, en zitten soms lekker samen op zondagmiddag aan een biertje te keuvelen over van alles. De rust is terug, en we krijgen weer voldoende energie. John gaat nog een weekje naar Frankrijk te vissen in oktober, en daar heb ie toch een zin in. Ik ga lekker begin oktober met me zussen en een vriendin op beauty weekend naar Frieslan, met hotel. Daar zie ik echt ontzettend naar uit., lekker bijpraten en relaxen en eten en slapen.

Ik zat net weer even ons verhaal door te lezen vanaf juni 2009 en dacht: tsjonge jonge, wat een toestand was het allemaal. En nu gewoon toch dit. Wat ben ik blij dat we onze plannen doorgezet hebben, en straks onze kindjes mogen verwelkomen. Wat een feest. Iedereen vraagt natuurlijk hoe lang het zal duren. Maar op dit moment denk ik alleen maar, we zien wel wanneer het op ons af zal komen. Gewoon lekker leven met de dag. En die dag komt vanzelf, en dan zal alles anders zijn. Me collega zei het zo mooi in haar reactie: straks zitten jullie zomaar met een heel gezin aan tafel en zal alles anders zijn en moet je van alles. Geniet daarom nog maar even lekker met elkaar. Dat doen we daarom ook maar, dat is goed.

Wat ik ook wel heel leuk vind om te vertellen en blij van wordt, is dat ik waarschijnlijk in februari/maart 2011 naar Niger ga, om onze ontwikkelingsprojecten te bezoeken (www.degrootenslot.nl en dan naar projecten) Destijds ben ik toch een beetje de aanstichtster geweest van onze contacten via Agriterra met Niger. Mijn collega met de VUT bezoekt de projecten al 5 jaar, nu wordt het toch tijd dat er meerdere mensen een kijkje gaan nemen. Het gaat met de projecten nl zo goed, er moeten meerdere mensen op de hoogte zijn van alles, want als mijn collega iets overkomt moet er toch een back-up zijn. Die back up zal Henk worden, onze directeur, en ik mag dan gewoon mee, mits de politieke situatie in het land het toelaat natuurlijk. Wauw, een droom komt dan uit hoor, dat zal ik je wel vertellen.

We waren laatst op een avondje nog op bezoek bij mensen hier in ons dorp die 3 kinderen uit Brazilië hebben geadopteerd. Ik had contact met ze gezocht omdat we toch graag mensen willen spreken de in hetzelfde vaarwater zitten/hebben gezeten. En wat was het een leuke een gezellige avond, we waren natuurlijk niet weg te slaan en hingen aan hun lippen. Zo veel als ze te vertellen hadden over hun avontuur. Daar leren we toch maar weer veel van, voorgangers. Het werd een latertje, en het was jammer dat de wekker weer zo vroeg stond anders zaten we er nu nog denk ik.. Het gaat met hun kinderen hartstikke goed en het loopt lekker in het gezin. Blij voor ze, de kinderen hebben veel meegemaakt, en dan is het toch erg mooi om te horen hoe goed ze nu tieren.

Nou, tot zover maar weer even.

Later….

Nu ik dit te zit typen is het eigenlijk allemaal nog ongelooflijk: we worden vader en moeder, pap en mam, papsie en mamsie, vatie en mutie, en alle lieve woorden die ik nog meer kan bedenken voor ons: het gaat gewoon gebeuren!! We kregen vandaag een brief van Kind&Toekomst, dat de papieren gisteren doorgestuurd zijn naar Bulgarije. WAUW! Sneller dan verwacht eigenlijk wel. Woensdag heeft John de documenten aangetekend op de post gedaan en vandaag (vrijdag de 13e nog wel, bedenk ik nu) kwam de brief al binnen. Het wachten is begonnen! Hoe lang nog, dat kunnen we echt niet zeggen, maar we houden maar gewoon 2 jaar aan. Ik denk dat 2012 ons jaar gaat worden. Woh, wat spannend. Wel best gek dat we er nu niets meer aan hoeven te doen, behalve gewoon ons gangetje gaan en doorleven. Dat lukt al heel lang met zijn 2-en, dus dat moet nu ook gaan. Het zal alleen af en toe wel zwaar zijn. Je bent er al zo lang klaar voor. Maar goed, hoe we er nu inzitten is in ieder geval positief: dit gaat gewoon door! Het is nu 9 maanden geleden (huh) dat we kregen te horen dat China voor ons niet door kon gaan. Kun je nagaan hoeveel tijd de formaliteiten in beslag nemen. Maar alles is achter de rug nu en we kunnen gaan nadenken over de toekomst. De kamer bijv. We denken dat we 1 kamer gaan klaarmaken voor de 2 kinderen. We denken dat ze dat prettig zullen vinden; lekker bij elkaar slapen. Als ze dan 's nachts wakker worden, zijn ze niet alleen. Hoe gaan we het doen met de zorg; John gaat misschien 4 dagen werken, ik 3, en dan hoeven we dus maar 1 dag opvang te regelen. We hopen natuurlijk dat John's moeder een dag wil oppassen, maar daar gaan we vooralsnog niet van uit. En anders hebben we hier in ons dorp een heel leuk kinderdagverblijf waar ze heen kunnen. 1 dag is net mooi. Ook moeten we al na gaan denken over school; zeker de 1 is al leerplichtig, dus zal naar school moeten. Hopelijk niet te snel al, maar dat zien we dan wel weer. En zo ben je maar aan het fantaseren. leuk hoor. EINDELIJK!

Dit zal voorlopig wel mijn laatste berichtje zijn op deze blog, want er zal niet veel gebeuren de komende tijd. Ik ga ook proberen om me weer te richten op andere dingen die er het laatste jaar niet van zijn gekomen. Het lijkt wel of de adoptie je een beetje opvreet. Soms hangt het ook weleens als een blok tussen ons in. Het is al zo lang onderwerp van gesprek, dat je soms vergeet dat je ook nog gewoon leeft. Ik merk aan mezelf dat het aan me vreet, vooral aldoor het hele geregel van gesprekken en documenten. Werken erbij, en een groot huis en tuin. Het is misschien soms wat veel. Het koppie moet weer eens leeg, en misschien lukt dat nu we kunnen achterover leunen. De control freak gaat proberen een tijdje te ontspannen. Hopelijk lukt dat. Zou het leuk vinden als jullie evengoed af en toe een berichtje plaatsen, dat geeft je toch moed!

Tot over een tijdje!!

Groetjes de waiting warriors!

Hallo,

eerder dan verwacht is alles gelegaliseerd! Vrijdag alles weer opgehaald bij de notaris, dikke tien voor deze vrouw! Ze vroeg of we in de toekomst langs willen komen met de kinderen.. Uiteraard. Vanmorgen kwam ik erachter dat ze per ongeluk onze twee medische verklaringen tot 1 document had gemaakt. Even bellen, en ze had gelijk wel even tijd. Scheuren naar Schagen, waar ze het weer tot 2 documenten heeft gemaakt. Gelijk daarna door naar de rechtbank in Alkmaar, waar we weer 3 andere documenten moesten laten stempelen. Liep allemaal heel voorspoedig. Toen zei John ineens, waarom gaan we vanmiddag niet gelijk door naar Den Haag? Ok, je hebt helemaal gelijk, we zijn nu toch bezig. Tussendoor moest John nog even naar de fysio, en daarna gelijk door naar de rechtbank in DH. Hier waren we ook meteen aan de beurt, binnen 5 minuten stonden we weer op straat. Mooi toch. Je moet meer betalen dan je aan seconden binnen bent zowat. Maar goed, dat geeft niet, en je weet het.. voor niks gaat de zon op. Ons uitje naar Scheveningen wordt dus niets, maar we bedenken wel weer eens wat anders. Nu morgen de boel 2x kopieëren en de originele papieren en copies opsturen, en dan zit het er voor ons even op. Hopelijk vinden ze niks wat niet goed is… Het voelt echt of we dan even op adem kunnen komen, want ik vond het de afgelopen 2 maanden toch wel een beetje frustrerend, aldoor mankeerde er wel wat aan die papieren, je werd er gewoon een beetje friemelig van. Maar goed, dat kunnen we nu weer achter ons laten, en verder lekker van de zomer genieten. Goed gevoel dat het klaar is!!!!!

Iedereen weer een fijne werkweek (of nog lekker vakantie) en tot de volgende update maar weer!! 

Eindelijk, het is zover: dik 2 maanden na het gesprek bij Kind&Toekomst (26 mei), lagen eindelijk dinsdag de instructies voor legalisatie van de papieren in de brievenbus. Gelijk maar aan het bellen gegaan naar notarissen hier in de buurt. Je zou denken; pik er 1 uit, maar nee, zo werkt het dus weer niet. De notaris moet wel willen legaliseren zonder dat de huisarts en de werkgever erbij zitten. Zij hebben vanzelf een handtekening gezet, maar wie zegt dat dat echt is. Ook hanteren ze allemaal weer verschillende tarieven. Hier staan geen vaste tarieven voor dus kunnen ze zomaar wat zeggen. De eerste die ik belde was meteen duidelijk: die doen het dus niet zonder werkgever en huisarts erbij. De tweede die ik belde wilde het wel doen, maar ze dacht ons wel ff uit te kleden, het moest nl 22 euro per document kosten. Dat komt neer op 7 x 22 euro, reken maar uit. We zijn natuurlijk geen Gekke Gerrit. De derde (notaris in Schagen) was bingo: een ontzettend vriendelijke vrouw zei tegen me: dat doen we gewoon zonder die mensen erbij, want anders is het geen doen. En het kost maar 35 euro cash. Na, top toch. Soms gaan dingen vanzelf, en vriendelijke mensen bestaan ook nog. Dus morgen brengt John de papieren heen, en dan aan het eind van de middag moeten we samen heen voor de handtekeningen. Zij sturen de handel weer door naar de rechtbank in Alkmaar, waar we dan weer heen moeten voor de nodige stempels. Vervolgens gaat alles naar de rechtbank in Den Haag, waar de apostillestempel wordt gezet. Daar moeten we dus ook heen. Dit zullen we maar op een maandag doen (je moet daar al vroeg zijn) want dan nemen we zondagavond maar lekker een hotelletje in Den Haag of Scheveningen. Dacht dat dat wel eens tijd werd, een beetje ontspanning is lekker. Dus het gaat lopen, de adoptie-trein. Hij loopt al even, maar nu voel je echt dat je in de buurt komt.

De crematie van mijn tante was evengoed best mooi, en niet zo zwaar als ik had verwacht. Het stikte er van de nonnen-vriendinnen van mijn tante, er waren zeg maar 2 families. De ene wat kleiner dan de ander, maar het was wel apart. Ik vond het vooral heel sneu voor mijn oom, die nog alleen over is. Voor me zussen, vader en mijzelf was de gedachte aan onze moeder weer heel sterk. Wat gaat het leven dan toch hard, te bedenken dat het alweer 16½ jaar geleden is dat we daar ook stonden. Het maakte het lichter dat mijn tante geen echtgenoot en kinderen achterliet. Voor degenen die zich geroepen voelen; er is weer een plekje vrij in het klooster in Rosmalen. Wat een aparte wereld is dat. Hoop maar dat zij rust in alle vrede!

John is nog steeds niet aan de gang, herstelt heel langzaam. Zit nu heel intensief bij de fysio, en gaat volgende week weer 3 halve dagen aan de gang. Hopen maar dat het herstel doorzet.

Heb nog even een leuk kiekje van Werchter bijgevoegd!

Tot de volgende update!